We kunnen veel zelf...

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik warm loop voor initiatieven van mensen zelf. Ik ben er niet snel van te overtuigen dat de gemeente altijd de partij is die weet wat het beste is en die de inzet moet plegen. Mensen kunnen gelukkig veel zelf en hebben soms alleen een steuntje in de rug nodig van de gemeente.

Albrandswaard zit vol initiatiefrijke mensen die hun vrije tijd inzetten voor anderen. We hebben honderden vrijwilligers bij verenigingen die ervoor zorgen dat we kunnen sporten of muziek maken. Maar we hebben het over meer dan alleen verenigingen. In Portland bijvoorbeeld hebben ouders zich verenigd in Portland Kidz! Zij organiseren niet alleen leuke spelactiviteiten voor kinderen in Portland, zoals ook het professionele jongerenwerk doet. Ze organiseren ook hele succesvolle techniekmiddagen om de jonge jeugd hier nieuwsgierig naar te maken. Precies wat we ook aan basisscholen vragen.

Eerder schreef ik ook al eens over het Energie Collectief Albrandswaard. Gewoon inwoners met ideeën, passie en verstand van duurzaamheid. Zij ondersteunen graag andere inwoners bij hun zoektocht naar duurzame alternatieven en inspireren het college, zoals de professionele ambtelijke organisatie doet. Ook op het gebied van taal en bibliotheek hebben we een omslag gemaakt. Ja; dit is grotendeels door bezuinigingen veroorzaakt, maar ook hier werken professionals en (taal)vrijwilligers samen om anderen verder te helpen. Ben ik dan zo’n voorstander van het vervangen van professionals door vrijwilligers? Nee, dat zeker niet. Maar ze vullen elkaar wel aan. Het laat de kracht zien waartoe we zelf in staat zijn.

Ook op het gebied van zorg geloof ik heel erg in de kracht van mensen zelf. Het raakt mij wanneer mensen die zelf in een moeilijke situatie zitten of hebben gezeten dan ook nog in staat zijn hun kracht en ervaring in te zetten om anderen te helpen. Zo ook vorige week, toen ik op bezoek was bij een inwoonster in Rhoon met een indrukwekkend initiatief. Nadat zij zelf jaren intensief mantelzorgster was van haar man, zet zij haar ervaring en kennis nu in voor anderen die hier ook doorheen gaan. Haar man leed aan de ziekte van Alzheimer. Een ziekte die mensen verandert en hen de grip op het leven ontneemt. Het is enorm moeilijk om te zien hoe je partner of ouder verandert van karakter en overal mee geholpen moet worden. Ze is jaren geleden een contactgroep gestart. Eens in de drie weken stelt zij haar huis open en geeft andere mantelzorgers van een partner met dementie de mogelijkheid om hun verhaal te delen. Het delen van ervaringen of uitwisselen van tips tussen mensen die weten waar ze over praten kan zo waardevol zijn. Een prachtig initiatief. Dank! Daar word ik heel warm van.