Voel jij je veilig?

Maret Rombout

Het is helaas een schokkende gebeurtenis die mij inspireert tot deze woorden. De zelfmoord van een kind. Nog maar 14 jaar. Mijn gedachten gaan terug naar een bericht op het journaal, kort geleden, waar eenzelfde boodschap werd gebracht. Het zijn dingen die je niet wil horen.

De gevoelens die dan bij mij opkomen staan in schril contrast met de vrolijkheid en het gemak waarmee volwassen mensen elkaar via internet beschimpen en belachelijk maken. Alsof dit niets doet bij de ontvanger. Wij volwassenen moeten toch het voorbeeld geven voor de nieuwe generaties. Ook over internetgebruik, zoals Twitter, Facebook of Instagram. Wij moeten kinderen leren over respect en acceptatie van de ander zoals hij is. Grote woorden over vrijheid van meningsuiting worden gebruikt zonder daarbij aan te geven hoe je dat op een respectvolle manier doet.

De vraag is of wij er met elkaar voldoende in slagen dat kinderen zich veilig voelen. Welk antwoord krijgen we wanneer we hen vragen: Voel jij je veilig? Kun jij jezelf zijn in de klas, stage of werk? Of bepalen anderen de norm en wijzen zij met misplaatste grappen bepaalde groepen mensen af? Worden er op school bijvoorbeeld grappen gemaakt over homoseksualiteit of over je uiterlijk. Ben je in de ogen van anderen misschien niet sportief of is je kleding niet hip genoeg? Word je wel eens nageroepen of opgewacht na school?

We weten dat kinderen onder elkaar hard kunnen zijn. Elkaar soms gemakkelijk buitensluiten en nog weinig rekening houden met gevoelens van de ander. Dat moeten wij hen leren. Helaas zien we als ouders niet alles en kun je kinderen niet tegen alle invloeden beschermen.  Wat elke ouder wel kan doen is proberen hen zo weerbaar mogelijk te maken en het gesprek over plagerijen openlijk voeren.

Maar wanneer plagen pesten wordt, hebben we een groter probleem en is het nog belangrijker om het gesprek daarover te voeren. Niet alleen thuis, maar daar waar het kind zich ook veilig hoort te voelen, op school. Het leren herkennen van de grenzen van een ander en leren om je eigen grenzen goed aan te geven is iets dat vooral moet gebeuren op school. Juist omdat kinderen hier heel veel tijd doorbrengen en heel vaak geconfronteerd worden met ‘erbij horen’ of ‘buitengesloten’ worden. Samen met alle scholen hebben we een weerbaarheidsprogramma voor alle groepen 7, maar de vraag is of dit wel voldoende is. Er wordt gepest. Er is verzuim vanwege pesten. Er is verdriet en er zijn soms hele nare en grote gevolgen.

Laten we hier niet aan voorbij gaan, omdat we denken dat we geen rol hebben. Dat hebben we wel. Als samenleving.