Samenleven

Het zal bij een partijbijeenkomst zijn geweest, na de verkiezingen van 15 maart, dat een partijgenoot mij vroeg wie in het college van Albrandswaard de portefeuille integratie heeft. Na een gevoelige stilte moest ik toegeven dat we die eigenlijk helemaal niet hebben. Ik werd met het nodige ongeloof aangekeken. De verkiezingscampagne leek, zeker in de laatste fase, over bijna niets anders te gaan dan de tweedeling in de samenleving. Dit gekoppeld aan een toenemend zelfbewustzijn van groepen burgers die vooral langs etnische lijnen leek te lopen. Het laatste overigens behangen met wisselende waardering vanuit ‘de zittende macht’, van politiek links tot politiek rechts. Bovendien ligt aan de andere kant van de snelweg A15 een gemeente waarbij etniciteit als een splijtzwam door wijken lijkt te lopen.

Het is wel vaker dat zo’n schijnbaar onschuldige vraag je toch aan het denken zet. We zijn als Albrandswaard in meerdere opzichten een niets-aan-de-hand-gemeente, tenminste als het om dit soort sociale problematiek gaat. Je hoort er immers niet vaak wat over. Maar betekent dat ook dat het niet speelt? Dat de schijnbare onrust in de samenleving de polders en dorpen van Albrandswaard voorbij trekt? Als een oase van rust in een turbulente wereld?

Of ligt hier juist dat andere gevaar van we-hebben-het-er-niet-over-dus-er-is-geen-probleem op de loer? Wat in de verkiezingscampagne maar al te makkelijk als ‘wegkijken’ werd gedefinieerd. Of in oud-Nederlands als ‘struisvogelpolitiek’. Feit is dat in Albrandswaard 12% van de bevolking een ‘niet-westerse achtergrond’ kent. Daarmee zit Albrandswaard op het landelijk gemiddelde. Feit is ook dat we deze verhouding vrijwel nergens in het maatschappelijke weerspiegelt zien, de politiek incluis. Bij de laatste verkiezingen was de PVV in Albrandswaard de tweede partij qua stemmen . Ook dat is een landelijk beeld, en vaak ook aangeduid als probleem. Onvrede en onderbuik worden dan vaak in de analyse betrokken.

Persoonlijk denk ik dat we er wel wat mee moeten. Ik denk dat we aan de discussie rond het bouwen van sociale huurwoningen hebben gezien hoe broos die kennelijke rust in onze gemeente is. Met name de discussie in Portland - met alle brieven die daarop door burgers zijn ingestuurd - heeft dit laten zien. Dan gaat het niet perse over diversiteit of integratie, maar wel over het samenleven met elkaar. Dan lijkt die oase van rust plotsklaps het oog van een orkaan.  

Volgend jaar zijn de verkiezingen voor de gemeenteraad. De vraag hoe wij de verhoudingen binnen onze gemeenschap ook een beetje vertaald krijgen in de gemeenteraad houdt mij persoonlijk bezig. Net als de vraag wat wij nu niet zien en horen, maar wat wel leeft. Mijn vraag aan u is mij daarbij te helpen. Ik kom daarvoor graag bij u op de koffie.