Nieuwe buren

Dit item is verlopen op 20-02-2018.

De laatste raadsvergadering van dit jaar was op 18 december en duurde 35 minuten. Een paar inhoudelijke vragen, een unaniem gesteund amendement en veel hamerstukken. Wat een verschil met twee jaar geleden, toen ik begon als wethouder. Een van de eerste raadsvergaderingen ging over vluchtelingenhuisvesting, compleet met online dreigementen, een oproep op Facebook om te komen rellen, bomberjacks op de tribune en politiebescherming. Ineens was ik iemand voor wie een vluchtroute was uitgestippeld. Gelukkig waren er ook inwoners die juist naar het gemeentehuis kwamen om ons te steunen en tegenwicht te bieden aan agressie en intolerantie.

De gevolgen van de vluchtelingenstroom die over de wereld gaat, zijn op verschillende manieren te merken in Albrandswaard. Zo hebben we in de afgelopen twee jaar meer vluchtelingen met een verblijfsvergunning gehuisvest in onze gemeente dan in de jaren daarvoor. Voor het ombouwen van een bestaand gebouw is nooit gekozen, dus dat gebeurt in de wijken met huurwoningen van woningbouwcorporaties.

Om het contact met de buurt op gang te brengen, wordt vaak na een paar maanden een welkomstetentje georganiseerd. De buren komen buurten om een tafel met lekker eten; eten verbroedert. Het is opmerkelijk dat juist de generaties die het verst van elkaar afstaan het makkelijkst contact leggen; rollators naast driewielers.

Volgend jaar gaan we meer aandacht geven aan de sociale cohesie in de verschillende buurten. De BuurTent gaat niet meer alleen de wijk in voor veiligheid, maar ook voor andere onderwerpen die in de wijk spelen. Het is altijd goed als buurtgenoten elkaar leren kennen en zich samen inzetten voor een leukere wijk. Dat is belangrijk want in een hechte, homogene gemeenschap vallen nieuwkomers extra op. Andere kleren, andere gewoonten, voortuinen….

Veel, met name oudere bewoners, wonen al heel lang in hetzelfde huis, in dezelfde vertrouwde wijk. Ze zijn er vlak na de bouw komen wonen, samen met andere stellen, en hebben hun kinderen er samen op zien groeien. Een dorpse gemeenschap waar veel mensen elkaar kennen en vertrouwen. Over een aantal jaar zullen de oudere bewoners op zoek moeten naar een woning met meer gemak en geen trap, maar nu nog even niet. Mensen zijn nu eenmaal heel erg gesteld op hun veilige haven.

En dat is precies wat wij willen bieden aan nieuwkomers, vluchtelingen, aan mensen die hier zijn gekomen vanuit de verschrikkingen van oorlog. En daarnaast moet er ook oog en begrip zijn voor de mensen die al zo lang leven in buurten die veranderen.

Net als bij die raadvergadering van ongeveer 2 jaar geleden zijn er inwoners die afwijzend staan tegenover ‘anderen’. Maar gelukkig zijn er ook veel mensen die met begrip naar de nieuwe buren kijken en voor hen een plek maken binnen onze gemeenschap. Op deze mensen is mijn hoop voor de toekomst gevestigd.