Mijn wens: kom erbij!

Dit item is verlopen op 20-02-2018.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik heel trots ben op Albrandswaard! Trots op onze kleinschaligheid en een heel actieve gemeenschap met een groot organisatietalent. We hebben in elk geval meer vrijwilligers die zich met hart en ziel inzetten voor anderen dan dat we ambtenaren hebben. Het organisatietalent zien we weer terug in de komende Week van de Eenzaamheid die vandaag (donderdag 21 september) begint en tot 1 oktober duurt.

Albrandswaard doet niet mee aan deze week, omdat we denken dat we met een week vol activiteiten een makkelijke oplossing voor eenzaamheid hebben. Maar omdat wij het belangrijk vinden dit onderwerp uit de taboesfeer te halen; het bespreekbaar te maken. Bij inwoners, bij maatschappelijke organisaties, verenigingen en bij professionals.

2500 Mensen voelen zich zeer ernstig eenzaam. Dat lijken cijfers uit de stad Rotterdam, maar het is een cijfer dat volgens onderzoek hoort bij Albrandswaard. Eenzaamheid onder jongeren tussen de 17 en 23 jaar komt bij 34% in meer of mindere mate voor. Dat is veel. En dan weet je als leerkracht dat er zeker jongeren in je klas zitten bij wie dit in meer of mindere mate een terugkerend probleem is. Dan weet je ook dat onderwerpen als pesten, weerbaarheid, jezelf mogen zijn in school hele belangrijke onderwerpen zijn… net als rekenen en taal.

Maar waarom bemoeit de gemeente zich hiermee?

Wel, ernstige eenzaamheid kan leiden tot grote gezondheidsproblemen, tot depressie of in het ergste geval tot suïcide. Dat maakt het een belangrijk onderwerp. En buiten het feit dat we als samenleving niet moeten willen dat iemand het gevoel heeft er geen deel van uit te maken, is het nu een taak van de gemeente om de goede zorg in te kopen om mensen hieruit te krijgen. Om mensen op tijd te ondersteunen of zo nodig te behandelen en te begeleiden. Dáár zijn wij verantwoordelijk voor geworden!

Om deze bijzondere week dan maar eens te starten met een hartenkreet, zou ik willen:

Dat iedereen er in Albrandswaard bij hoort. Dat we ons uiterste best doen om niemand uit te sluiten, omdat die man of vrouw net een beetje anders is, bijzonder is. Dat we niet wegkijken van mensen met problemen, maar proberen de helpende hand te bieden. Dat we leren naar ons eigen gedrag te kijken waarin we eerder een gesprek aanknopen met iemand die we kennen, kunnen verstaan en die een open houding heeft, dan met iemand die uit een andere cultuur komt, iemand die er niet heel schoon uitziet, niet van je leeftijd is, of zich best een beetje apart gedraagt. Dat wij beseffen dat juist die mensen meer behoefte hebben aan jouw aandacht, aan een glimlach of een gemeende groet.

Dat is mijn wens….